Więc będzie o : LU – Night Moves z 2006 roku. To front płyty a to tył.

Polski producent umiejętnie miesza elementy jazzu, funku, hip-hopu i trip-hopu w jedną całość. Pomaga sobie samplerem oraz tym że zaprosił do współpracy kilku wyśmienitych muzyków (najbardziej podoba mi sie wokal Bianki w 3. numerze). Muzycznie płyta dostaję ode mnie 4+/6 ale za okładkę należy się 1, pomysł niby dobry tylko wykonanie komuś nie wyszło. Mówią „nie oceniaj książki po okładce” ale ta po prostu zniechęca. Jeśli przemożemy się mimo oprawy graficznej, czeka na nas wspaniała uczta.

Trudno tu mówić o kawałkach lepszych czy gorszych. Dla mnie to płyta niemal idealna bo w większości składa się z trip hopu, natomiast gdzieniegdzie usłyszymy echa drugiego hopu (na którym się wychowałem). Z czystym sercem mogę powiedzieć że LU nie ustępuje poziomem takiemu producentowi jak RJD2 (no do Danger Mouse‘a mu jeszcze trochę brakuje). RJD2 nie popisał się ostatnią płytą, a minął już rok od Night Move, może czas na nowy ruch LU?

Zaprezentuję tu dwie swoje ulubione piosenki obydwie z gościnnym wokalem, jedna z męskim druga z damskim. Stawiam wyżej utwory z wokalami od instrumentali (czystych tj. bez cutów wokalnych):

LU – makes me better (ft. Kurant) 3:00 POSŁUCHAJ

Spokojny bit, jazzowo easylisteningowy, świetnie pasuję do niego głos Kuranta. Nie ma jakiegoś wymyślnego tekstu, to muzyka jest tu najważniejsza, a głos ludzki można uznać za kolejny wykorzystany instrument. Nie ma specjalnych efektów, wodotrysków, czy fajerwerków jest za to porządna lounge’owa produkcja, od której trudno wymagać czegoś więcej. Stworzona jakby dokładnie na jesienny (już wkrótce!) wieczór przy kawie i książce (zresztą jak cała płyta).

LU – jazzy flavaa (ft. Bianka) 3:26 POSŁUCHAJ

Bujający dużo żywszy od „makes me better” ale nadal bardzo spokojny. LU bawi się samplerem, perkusja i bas nie przeszkadzają w łatwym odbiorze głosu Bianki a sekcja dęta na 5+ !! Ot taki utwór w sam raz na podróż tramwajem podczas strasznej ulewy. Utwór (jak i cała płyta) stworzony jest nie by skupiać na sobie uwagę lecz towarzyszyć człowiekowi w codziennych czynnościach, sprawiając by stały się one niepowszednie oraz niecodzienne.

Może teraz o samych wrocławskim producencie. Zaczął od nagrania bardzo dobrze przyjętego nielegala rapera z rodzinnego miasta – Roszji pt. „Dusza podziemia” (2000). Natomiast równoległa współpraca z Magierą (White House) zaowocowała płytą 2071 wydaną przez Blend Records (2000), która jako pierwsza legalna wrocławska produkcja przedstawiała lokalną scenę hip-hop. LU pracował 2 lata by w 2002 wydać z Roszji, pod wspólnym kryptonimem – Sfond Sqnksa, płytę Obawa przed potem. Połączenie funku i rapu którego dokonali Ci dwaj artyści powinno stanąć na półce każdego konesera tego rodzaju muzyki. Płyta została doceniona w świecie muzyki, czego dowodem może być uznanie jej przez krytyków za jedną z 10 najlepszych płyt hip-hopowych spoza USA w 2002 r. (z zestawienia Leksykonu muzyki hip-hop: Beaty, rymy, życie. Poznań, 2005). Lu współpracował m.in. z O.S.T.R’ym, Skalpelem, Kurnatem (Tumbao), Tymonem, Sinym, S’malcem (Radical News), K.A.S.T.Ą, Kut-O, Jotem, Metrem, Killaz Group, muzykami Miloopy, Matplanety, Majaaby, Sexy Mamy (i wiloma innymi). Uznaniem dla jego talentu było umieszczenie piosenki z Night Move - Evening Groove na składance RAM Cafe. Wydana w 2006 roku produkcja to wyśmienita dwupłytowa kompilacja złożona z nut często granych przez wrocławskie Radio RAM.

Ciekawostką na płycie jest bonusowy numer „ze wschodu na zachód” nagrany z gościnnym udziałem O.S.T.R‘ego, który nie został uwzględniony ani na okładce ani na żadnej trackliście.

Jeśli zachęciłem was do przesłuchania całej płyty (bądź płyt) to : LU - Night Move | Sfond Sqnksa – Obawa przed potem | RAM CAFE

-cmykluv-

Na dzisiaj wybrałem, ostatnio mój ulubiony zespół Wassabi Collective. Niesamowitą mieszankę styli, gatunków oraz głosów.

Zapraszam was więc na mały występ :

Wassabi Collective

Podając za ich stroną: Chcą aby żywe, organiczne, electroniczne groovy, gładkie tekstury jazzu, hip hop, reggae, house, oraz perkusja tworzyły naturalną mieszankę składającą się na brzmienie Wassabi Collective, którego skład wchodzą: Melissa Meretsky (voc i perkusja), Brent ‘Gisto’ Hongisto (gitara i voc), Jimmy Lewis (bębny i voc), Scott Milne (bass) and Rahj Levinson (klawisze). Kanadyjski zespół jest uważany za najlepiej koncertujących wykonawców z kraju klonowego soku. Grają od 7 lat, i w ich ojczyźnie jest o nich głośno. W Europie nadal nie zostali zauważeni przez szerszą widownię. W przypadku Wassabi nie obowiązuje powiedzenie że jak wszystko to nic, mieszając niemal wszystkie gatunki muzyki nie gubią własnej niepowtarzalnej głębi. A  Melissa  ma jeden z najlepszych damskich voc. jakie kiedykolwiek słyszałem. Grupa wydała dwie płyty : „Cato” (2004) oraz „Stories Not Forgotten” (2007) (chyba była jeszcze jakaś koncertówka ale z uwagi na to, że nigdy za płytami „live” nie przepadałem i nie mam dostępu do swojego komputera to nie jestem w stanie nic o niej powiedzieć). Piosenek możecie posłuchać na ich MySpace. Ja wrzucę jeszcze dwa których tam nie ma a które bardzo lubię:

Pierwszy to : Herb

Spokojny kawałek, z podkładem wzorowanym na jamajskich riddimach. Zaczyna się od lekkiego reggae jednego z chłopaków, potem przechodzi w głęboki głos jedynej kobiety w zespole, następnie odzywają sie pozostali. Całość jest bardzo spokojna i kojąca, nie ma mocnego bass’u, podkład jest bardzo rytmiczny, a wstawki gdy wszyscy śpiewają naraz zasługują na brawa. Melissa udowadnia w nim, że nie tylko ma świetny głos i umie śpiewać ale potrafi się dopasować i momentami stylizuje śpiew tak by brzmiało to bardziej jamajsko.

Drugi to : Ylang Ylang

Całość zaczyna się spokojnie, trochę mrocznie, słychać perkusję oraz widać że w ruch poszła elektronika. Z czasem narasta napięcie, muzyka staje się coraz cięższa. W pewnym momencie podkład wyraźnie przyśpiesza by potem powrócić do spokojnej formy z początku. Zaraz po tej zmianie coraz mniej słychać perkusję a więcej w tym wszystkim jest komputerowej elektroniki co absolutnie niczego nie psuje. Około trzeciej minuty na mikrofon wchodzi Melissa, śpiewając nieśpieszącym się nigdzie, tęsknym głosem o tym by „wierzyć w jutro a żyć dla dzisiaj”. Na minutę przed końcem następuje zmiana klimatu o 90 stopni, dalej słychać perkusję, lekką elektronikę ale staję sie jakby bardziej funkowo. Gdy znów wchodzi M. podkład wraca do poprzedniej formy, po refrenie utwór się kończy.

Jestem pod wrażeniem jak tym muzyką udaję się z taką łatwością łączyć w jedno taki wachlarz gatunków muzycznych. To że prawie wszyscy udzielają się na vocalu również liczy się in plus. Podoba mi się to że perkusja w ich kawałkach mimo iż zawsze w tle- stanowi istotny element misternej układanki. Widać że każdy z załogi ma coś do roboty i jest równie ważny w zespole. Polecam również przesłuchać piosenki z ich MySpace do którego link dałem na początku.

PS. Zapraszam do komentowania, zawsze milej się piszę gdy się wie że ktoś poświęcił swój czas na przeczytanie moich wypocin.

-cmykluv-

Muzycy nie próżnowali i a to koncerty a to nowa płyta. Szersza relacja z Opener’a widziana moimi oczami powinna ukazać się jeszcze w tym tygodniu bo wciąż doprowadzam ją do porządku, może na mówie trzy14 żeby napisał jak to On widział.

Dawka porządnej muzyki oraz parę ciekawych nowości już dzisiaj w nocy.

-cmykluv-

Może najpierw o tym czym jest freestyle. Wolnestyle, bo tak możemy przetłumaczyć to na polski, polegają na rapowaniu lub też rymowaniu do bitu jak kto woli, na żywo nie mając przygotowanych wcześniej gotowych rymów. Popularną formą freestylu są battle czyli walki. Na scenę wychodzi dwóch uczestników, dostają mikrofon i na zmianę przez ustalony czas i w ustalonej ilości rund rzucają w siebie punchami (tj. linijkami które mają za zadanie obrazić i zdyskredytować a przede wszystkim ośmieszyć przeciwnika w oczach widzów) Zwycięzce wybiera najczęściej widownia, czasem jurorzy. Jest to ciekawe zjawisko ponieważ trzeba wielu godzin treningów i napewno niemałego talentu by składać naprędce rymy, na temat wybranej osoby lub też sytuacji.

Do najlepszych freestylowców należą m.in. :

• Ostr
• Duże Pe
• Tetris
• Pogo
• Muflon

oto mały filmik z freestylu OSTRego może nie porywa ale… :

„Torba, wygląd – zwykła, tania
a co w torbie jest?
10 kilo jarania”

Pomijając fakt niskiej wartości merytorycznej tych wersów to naprawdę wymyślić coś takiego na wolno nie jest wcale tak łatwo.

Tak więc freestylowy weekend, wszystkich których zaciekawiłem swoim krótkim opisem wolnychstyli zapraszam na 3 imprezy :

W czwartek czyli jutro do Inxedu (przed UW) na Reaktywację Bitwy o Index pod przewodnictwem Dużego Pe (chyba nie muszę przedstawiać, jest znany z takich projektów jak Masala Sound System, Cinq G, Banda Tre, Cisza i Spokój) bitwa rozpocznie się o 20, wstęp wolny.

Natomiast w sobotę zapraszam do odbiorników na godziny 15-17, bo w Radiu Kampus (97,1 fm lub http://www.radiokampus.waw.pl ) będzie okolicznościowe show freestyle’owe z okazji drugich urodzin radia. Startują: Tetris, WSZ, Muflon, Flint, Goły, Puoć, Ematei(tegoroczny absolwent Liceum im. A. Mickiewicza czyli równierz mojego LO) i Gospel. Wszystko ma odbywać się w plenerze pod siedzibą Radia Kampus, więc można też wpadać i słuchać na żywo (siedziba jest w szkole na bednarskiej, dojazd do przystanku mariensztat autobusem 150)

A w niedzielę natomiast w New Deepie (Racławicka 99) startuje tegoroczne WBW (czyli nic innego jak osławiona Wielka Bitwa Warszawska), więc zapraszam bo to bardzo prestiżowe wydarzenie, możemy się spodziewać free na najwyższym poziomie. Wstęp 10 PLN wcześniej i 15 w dniu, można zarezerwować na hip-hop.pl.

Za szczegółowe informację dziękuję Mateuszowi (Ematei).

-cmykluv-

Jako jeden ze współredaktorów bloga cmykluv znów zobowiązałem się do napisania kilku słów, a raczej bezczelnie się wprosiłem. Nie wiem jak oceniacie mój poprzedni tekst o zespole Osjan, mam nadzieję, że zasłużę jeszcze na chwilę uwagi.

Spędziłem dziś trochę czasu w ciemni, wywołując filmy, gdzie jak zawsze towarzyszyła mi muzyka. Zasiedziałem się trochę przy Amonie i skutek był taki, że całkiem zapomniałem o filmie, który akurat kąpał się w odczynnikach, co skończyło się jego całkowitą destrukcją i w dodatku moją irytacją. Dobra do rzeczy

Amon Tobin to brazylijski muzyk urodzony 7 lutego 1972 roku w Rio de Janeiro. Jako, że w sprawach merytorycznych gdzie potrzebna jest wiedza, troszeczkę czasem boleję, więc wolę pisać o samych obrazie twórczości danego artysty. Dziś kilka słów o najnowszej płycie Tobina ” Foley Room” wydanej przez znaną wytwórnię Ninja Tune w Marcu 2007 roku.

Krążek stworzony jest z różnorakich sampli, nagrań odgłosów takich jak np. silnik motoru. Niektóre z nich są od razu rozpoznawalne, a inne mocno przetworzone. Patrząc na ogół, sprawia on wrażenie jakieś pociętej materii następnie posklejanej w jakąś formę daleką od poprzedniej. Takie puzzle pasujące do siebie kształtem lecz tworzące surrealistyczny obraz. Amon rozbija coś gotowego na cząstki elementarne, przy tym mistrzowsko zachowując rytm, np. utwór otwierający płytę czyli Bloodstone to taki mazurek Chopina, zagrany z typową przypominającą Toma Waitsa ironią, a całość wrzucona do jakiegoś boskiego miksera kuchennego, którym obraca Brazylijczyk wplatając w to mocne basy przypominające trochę Archive, tak jak się sypie przyprawami do zupy, a powiem wam, że dla mnie taka zupka nie jest za słona, ale niektórym może się taka wydać. Foley Room przypomina też jakąś niesamowitą wycieczkę na wysypisko rozsypanych, rozrzuconych, połamanych dźwięków, nie nadających się już do niczego patrząc na nie w sposówb indywidualny, widać to chyba najlepiej w utworze „ Kitchen Sink „. Niektórym takie połączenie awangardowych elektronicznych dźwięków, zmodyfikowanych sampli i basów może zmęczyć lecz jestem pewien, że znajdą się też tacy, którzy wolą ekspresję od wpadających w ucho melodii. Ja jednak takie podróże w świat przypominający film „Mikrokosmos” bardzo lubię, świat w którym rytm wytyczają ruchy skrzydeł owadów. Skojarzyło mi się to przy słuchaniu utworu ” Big Furry Head „

Amon Tobin – „esthers„

-trzyczternascie-

Dziś trochę nietypowo, ale okazja jest dobra. Wczoraj tj. 26 maja w Sali Kongresowej wystąpiła grupa japońskich bębniarzy Yamato. To już ich 3 występ w Warszawie w przeciągu 4 lat. Za każdym razem byłem świadkiem nowego przedstawienia. Pierwsze „Aozora” było czymś niezwykłym i wcześniej niespotykanym w Polsce, sukces przedsięwzięcia zachęcił Japończyków do powrotu do naszego kraju, i w 2006 przybyli z nowym przedstawieniem „Kami- Nari” (Thunder czyli Grzmot). Ta nazwa odzwierciedla dokładnie to co słyszymy. Odgłosy kilkudziesięciu bębnów z których dwa mają ponad 5 metrów średnicy, uderzane pałeczkami ważącymi nawet do 3.5 kg, powodują że drżą ściany, podłoga oraz sufit.

Wczoraj miałem przyjemność uczestniczyć w niepowtarzalnym, nowym przedstawieniu „Shin-on” czyli „Rytm Serca”. Mówię uczestniczyć, ponieważ ta 10 ludzi wspaniale współpracuje z widownią, wybijając rytm na bębnach, i karząc jej klaskać. Energia udziela się wszystkim, nie pamiętam grupy muzyków, która zmusiła by całą Salę Kongresową do klaskania, krzyczenia, i wymachiwania rękoma w górze. Ale ludzie z Kraju Kwitnącej Wiśni to nie tylko bębniarze, to również aktorzy oraz śpiewacy. Do „Rytmu Serca” wpletli starodawne pieśni japońskie oraz elementy teatru. Dodatkowo nie ograniczają sie oni tylko do bębnienia, wykorzystują bowiem także dźwięki tradycyjnych instrumentów strunowych szarpanych (koto, chappa, shino-bue, samisen, kane) jak i fletów. Umiejętnie łączą kilkutysięczną tradycję bębniarską Japonii z nowoczesnością, m.in. w jednej chwili udają że grają w tenisa, lub rzucają do siebie wymyśloną piłeczką, gdy w następnej minucie cała dziesiątka w niesamowitym tempie, wstrząsa fasadami PKiN uderzając w bębny z prędkością tak wielką, że pałeczki to dla naszych oczu wachlarz.
Oto co znalazłem na YouTube nagrane przez niemiecką telewizję :

A to tytułowy utwór z pierwszego przedstawienia – Aozora

oraz kilka zdjęć które udało mi się znaleźć w internecie, wystarczy kliknąć w miniaturkę a otworzy się w nowym okienku zdjęcie w rzeczywistym rozmiarze.

-cmykluv-

Sobotę spędziłem na nocy muzeów (niestety z przyczyn ode mnie nie zależnych nie byłem ani w Muzeum Narodowym ani na wystawie design’u na ząbkowskiej) oraz w Balsamie. Znowu Trębski znowu Marika, i tym razem z Envee‘m za gramofonami. Wokalistkę dało się z nieść, Dominik przyzwyczaił już mnie do tego, że żadna impreza z nim nie może się nie udać, a Envee? Envee jak to niedźwiedź za konsoletą, zaserwował najlepsze taneczne hity i remixy. Jeśli chcecie iść do klubu potańczyć, ale nie wśród panów w ortalionach i w butach na sprężynach, a muzyka house/techno wam nie odpowiada to impreza tematyczna w Balsamie to miejsce dla was. Satysfakcja gwarantowana.

Muzykoterapia - Bańki

Prócz tego będzie o tym nieszczęsnym Brother Ali, który nie może się doczekać aż o nim napiszę. Ali jest albinosem (jak podaje Wikipedia jest również ślepy)

Dziecko Golden Age‘u rapu, tworzy, moim zdaniem najbardziej nowoczesny, odkrywczy i niosący niesamowitą energię rap zza wielkiego oceanu.

Energetyczne, bujające, z elementami funku kawałki to zupełna nowość. Świetne teksty, i flow Ali‘ego pasujące do równie bujających i bardzo urozmaiconych bitów, to jego recepta na sukces.

Jego ostatnia płyta, z Kwietnia tego roku to The Undisputed Truth - prawdziwy przejaw geniuszu.

Singiel „Truth Is” to jeden z moich ulubionych numerów. Mocny głos, tekst z przesłaniem, bujający bit. Znam wielu przeciwników rapu a jednak ta piosenka zawsze wywierała bardzo dobre wrażenie. Zdecydowanie do sprawdzenia dla każdego.

„Letter from the Goverment” – smutniejszy, wolniejszy, z bardzo ciekawym i przykuwającym uwagę refrenem. Na wieczorną zamułe, nie na imprezę, mimo to nadal poprzeczka wysoko.

Trzecim moim ulubionym numerem jest „Take Me Home”, to już bardzo lightowy, bujający utwór, z bardzo funkowym podkładem, bardzo łatwo wpada w ucho, stawiam, że może być to drugi singiel.

Aby pobrać utwory kliknijcie w ich nazwę a otworzy się nowe okienko z downloadem.

Brother Ali pokazuje że rap jeszcze nie umarł (a już tak myślałem słuchając doniesień o nowym promomixie Taliba, i słuchając porażki a nie płyty RJD2.)

ah na koniec mój ulubiony klip Gnarls‘a Barkley‘a (CeeLoo – voc. Danger Mouse- muzyka) : (musicie przewinąć aż na tym małym liczniku zostanie 3:20)

-cmykluv-

Żeby nie było monotematycznie albo raczej jednostronnie i z jednego źródła, to teraz ja pozwolę sobie przedstawić coś z mojej szuflady muzycznej. Połączenie dwóch wielbionych przeze mnie gatunków muzycznych indie rocka oraz electro, czyli niesamowita sprawa jaką jest szwedzkie rodzeństwo Dreijer (Olof i Karin (znana niektórym ze współpracy z zespołem Royskopp przy utworze „What else is there?”), które w 1999 roku założyło zespół The Knife. Kolejni (po m.in. The Residents i Daft Punk), którzy nie ujawniają swoich postaci, a podczas występów chowają twarze pod maskami. Grupa stroni również od zbędnego rozgłosu medialnego i komercyjnych występów, dlatego też mimo licznych nominacji do nagród Grammy m.in. za najlepszy album roku, rodzeństwo nie pojawiło się na ceremonii.
Drugim aktem świadczącym o niezależności zespołu jest nagrywanie we własnej wytwórni płytowej Rabid Records.
Momentami kiczowate (co jednak ma tutaj swój urok i gdyby nie ta prostota i kicz zespół nie byłby tym, czym jest) electro i niezwykły, chwilami skrzekliwy, lecz przeszywający głos Karin powodują, że The Knife mogę słuchać na okrągło, a szczególnie ich płyty Deep Cuts, z bajecznymi utworami jak „Heartbeats”, „You Take My Breath Away”, „Is It Medicine”, „Rock Classics” czy „Girl’s Night Out„.
Niestety piosenka „Heartbeats” może się większości kojarzyć z wykonaniem Jose Gonzaleza, jednak jest to tylko cover nie oddający prawdziwego brzmienia i magii utworu.
Słuchając The Knife mam wrażenie jakbym wybiegła kilkanaście lat wstecz, do jakichś prostych electro-popowych utworów, do starych bajek dla dzieci puszczanych w telewizji. Takie również wrażenie można odnieść oglądając proste w stylu tworzenia, lecz ciekawe w swojej tematyce teledyski: ‘We share our mothers health’ oraz fenomenalne ‘Heartbeats’.
Polecam także zagłębienie się w teksty piosenek jak i przesłuchanie zeszłorocznej płyty ‘Silent Shout’.

-chusteczki-

Zawiązałem z Cmykluv współpracę mającą na celu rozbudowanie tego bloga o różnorakie gatunki muzyczne, by nie był marną stronką aktualizowaną raz na dwa miesiące. Dziś tekst o zespole Osjan (pewnie bardziej znany Waszym rodzicom niż Wam)

Osjan to polski zespól powstały na początku lat siedemdziesiątych,założony przez dwóch muzyków Jacka Ostaszewskiego oraz Marka Jackowskiego (Maanam). Przez zespól przewinęło się sporo wykonawców, lecz lata świetności Osjan to okres, w którym występował skład:

Milo Kurtis: Instrumenty perkusyjne, drumle, sygnałówka
Jacek Ostaszewski: flety proste, chiński flet bambusowy, koreańska harma kaya-kum, wokal
Wojtek Waglewski: Gitara 12 strunowa, 6 strunowa, sanza,wokal
Radosław Nowakowski: conga, instrumenty perkusyjne

Nazwa zespołu nawiązuje to legendarnego średniowiecznego barda celtyckiego, który naprawdę nigdy nie istniał. Zastanawiacie sie pewnie jaka to muzyka, co znaczy słynne określenie Osjan „Muzyka Fruwającej Ryby” i pewnie zastanawiają was te wszystkie egzotyczne instrumenty. Otóż zespól Osjan to absolutny prekursor gatunku muzycznego określanego tytułem World Music, grali już długo przed tym jak powstało to określenie. Muzyka zespołu to coś między gatunkami Etno, Trance (nie mylić z dzisiejszym określeniem Trance), drum, muzycy inspirują się muzyką hinduską, afrykańską, dalekowschodnią, arabską, zderza się tu rytm i cisza pełniące niewypowiedzianą rolę z klasyką i jazzem oraz niezwykła improwizacja typowa dla Osjan. Muzycy zaczęli grać w górach Świętokrzyskich w towarzystwie wtedy mieszkającej tam, wśród głębokich lasów, pierwszej w Polsce grupie wyznawców Buddyzmu Zen, zaczęli grać nie używając żadnego sprzętu nagłaśniającego ani jakiejkolwiek elektroniki. W luźnych szatach przywodzących na myśl ubiory mieszkańców dalekiego wschodu, z długimi włosami i brodami, siedząc pod drzewami zachwycając się przyrodą i buddyzmem tworzyli muzykę nawiązujących do pradawnych czasów, gdy człowiek i przyroda tworzyli jedność, na długo przed, urbanizacją, komputerami, technologią, i całym postępem. Muzykę, która wprawiała w trans, pozwalała odkryć prawdziwą ,,naturalność świata”, mistyczny most biegnący do świata gdzie żadna materialność nie gra roli. Most spowity w górską mgłę, bijący sercem świata. Muzycy nie śpiewają w języku polskim, język ten nie przypomina w ogóle jakiegokolwiek języka, jest to bardziej onomatopeja, pewien abstrakcyjny głos natury.

Zespół koncertuje bardzo sporadycznie i do tego już niestety bez Milo Kurtisa. Płyty można znaleźć tylko niektóre, oczywiście w tych lepszych sklepach muzycznych.

Zespól znany jest w Polsce, lecz nigdy nie wyszedł z podziemia, płyty pochodzą z wytwórni Milo Records należącej do Kurtisa. W zespole gościli np. Tomasz Stańko, Don Cherry, a także szaman z plemienia Cheronee.

Niektóre płyty zespołu:

• Księga Chmur 1979
• Roots 1983
• Rytuał Dźwięku i Ciszy 1988
• Muzyka Fruwającej Ryby 1998
• Księga Liści / Drzewo Osjan 2004

-Marek Szawdyn aka. trzyczternascie-

Będzie też o obiecanym Verve Remixed.

więc od początku : diox ch#j!
pewnie niewiele osób kuma ocb. Więc była kiedyś taka niemiła sprawa że pewien pan imieniem Diox pojedynkował sie na freestyle z Muflonem (zwycięzca WBW2006), i gdy został pokonany doszczętnie i nie miał co powiedzieć, ordynarnie sprzedał Muflonowi liścia.
żałosne.
Wyglądało to mniej więcej tak że Diox przejęzyczył się mówiąc „wkurwia Cię to,że jestem z Leszkiem” (chodzi o to że Diox utrzymuje kontakty i nagrywa z Grammatikami czyli Eldo (Leszek) i Józkiem) na co Muflon już zaczynał odpowiedź od tego, że Diox jest chyba pedałem, gdy dostał cios.
więcej o tym incydencie jak i o tym że na Warsaw Challenge, Diox nie stanął do walki na wolnestyle z Muflonem, zaraz po tym jak zszedł ze sceny po koncercie z Eldo znajdziecie TU pod koniec strony i TU gdzieś na początku

ale to nie koniec bo Diox został zdissowany przez Teta w kawałku „Aleja Trzech”, genialnym tekstem nawiązującym właśnie do wcześniej wspomnianej sytuacji. „jest trzeci typ co chce być na tej czarnej liście\ drze japę o korzeniach\ a sprzedaje liście”.

Aleja Trzech, ponieważ rozgrywka wygląda tak : Tetris vs. Ciech, RakRaczej, Diox. Ciekawie zapowiadało się starcie z Ciechem(SzybkiSzmal) ale ten nie odpowiedział, Rak pozytywnie wszystkich zaskoczył pierwszą ripostą ale poszedł na dno z następną. No i Diox, technicznie dobrze, flow spoko, bit niczego sobie, ale ludzie jeśli pretenduje się do miana rapera to nie odpowiada się najpierw na forum hip-hop…
Z całym beefem ładnie oznaczonym cyferkami możecie zapoznać się tutaj.
na uwagę zasługuje jeszcze odpowiedź Tetrisa w formie spontanu czyli – „diox chuj” który w linku przeze mnie podanym (a wziętym z grona hip-hop) również się znajduje.

Po tym wszystkim Diox stracił u mnie resztki sympatii (którą miałem do niego po wysłuchaniu kawałka z Leszkiem) i szacunku. Nie tylko dla tego że znam i lubię parę osób, które dissuje i obraża na forum, ale za to jak to robi, samemu „drąc japę” o szacunku i kulturze.

Chyba dość tych niemiłych tematów. przechodzimy do :

Verve Remixed.

Verve to wytwórnia muzyczna założona przez Normana Granz’a w 1956 roku. Zajmował się wydawaniem tylko jazzowych produkcji, w swojej stajni miał takie sławy jak :

• Charlie Parker
• Bill Evans
• Ella Fitzgerald
• Billie Holiday
• Natalie Cole
• Nina Simone

i wiele wiele innych.

Verve Remixed to 3 częściowa składanka z remixami dokonanymi przez najlepszych producentów i muzyków na świecie takich jak : Gotan Project, Matthew Herbert, Thievery Corporation, De-Phazz, Tricky, RJD2 oraz Danger Mouse (jak i paru innych nie mniej znaczących).

Niesamowite adaptacjie takich hitów jak „Speak Low” – Billie Holiday, czy „Sing, Sing, Sing„- Anity O’Day, po prostu miażdżą słuchacza. Są niezwykłe, nowoczesne, nieraz z mocnym uderzeniem a nie rzadko są to po prostu numery do klubów. Ale proszę Państwa zrobione zostały tak, że stare hity nic nie tracą ze swego uroku, co więcej myślę że wiele osób sięgnie do półek rodziców czy też pójdzie do empiku sprawdzić „kim była ta Billie Holiday i czy naprawdę ma tak nieziemski, sexowny głos?”
Mam przynajmniej taką nadzieję, ponieważ należy się hołd tym ikonom Jazzu które świetnie zaadaptowali do nowoczesnej muzyki najlepsi artyści światowej sceny.
Ale jak to mawiają „Umarł król, Niech Żyje Król !!!”
TUTAJ zamieszczam po około 2-3 numery z każdego wydania Verve Remixed, na małe spróbowanie a jak chcecie więcej to do sklepów albo poszukajcie w necie.